Ποιός χρειάζεται το πλυντήριο;

Ποιός χρειάζεται το πλυντήριο;

Πολύ πριν κάνουν την εμφάνισή τους τα πλυντήρια ρούχων και τα απορρυπαντικά σε σκόνη, όταν ήμουν παιδί τα απαραίτητα υλικά για να έχει κανείς φρέσκα, λευκά σεντόνια ήταν το πράσινο το σαπούνι, δύο κουβάδες στάχτη απ’ευθείας από το τζάκι, ένα καθαρό χειροποίητο καλάθι, ζεστό νερό και ένας ωραίος, μεγάλος θάμνος δεντρολίβανο!

Αφήναμε την μπουγάδα να μουσκεύει ολονυκτίς στο μαστέλο, ένα μεγάλο βαρέλι. Το επόμενο πρωί, η Νόνα έτριβε το κάθε ρούχο ή σεντόνι με ένα χοντρό, λείο ξύλο που το λέγαμε ταβλομαστέλα. Αφού ξέπλενε καλά και την μπουγάδα, και το μαστέλο, τοποθετούσε τα ρούχα ένα-ένα στο καλάθι, απλώνοντας το ένα επάνω από το άλλο. Μετά τα κάλυπτε με κάποιο παλιο τραπεζομάντηλο ή σεντόνι, και κάλυπτε όλη τη στοίβα με ένα χοντρό καραβόπανο. Στη συνέχεια άδειαζε ένα μεγάλο δοχείο με καυτό νερό, στο οποίο είχε βράσει τις στάχτες, επάνω από το καλάθι με τα ρούχα, και το άφηνε να στραγγίξει. Μετά από λίγες ώρες, άπλωνε τα ρούχα στον θάμνο δεντρολίβανου και τα άφηνε να στεγνώσουν φυσικά στον ήλιο. Αυτή ήταν εβδομαδιαία αγγαρεία της κάθε οικογένειας, και δεν ήταν κάτι το ασυνήθιστο, αλλά ήταν σημαντικό να συνεννοούνται οι οικογένειες μεταξύ τους εκ των προτέρων γιατί ο θάμνος έπαιρνε μόνο λίγα ρούχα τη φορά, και η κάθε μπουγάδα ήθελε σχεδόν ολόκληρη τη μέρα για να στεγνώσει. Παρά τον τρομερό κόπο που ήθελε η όλη διαδικασία – ή ίσως εξ’αιτίας αυτού – το αποτέλεσμα ήταν πάντα ολόλευκα υφάσματα, απαλά χάρη στην αλισίβα και αρωματισμένα με δεντρολίβανο και ήλιαχτίδες… καταπληκτικός συνδυασμός τόσο για τα σεντόνια όσο και για τα ρούχα. Η μητέρα μου έπλενε τα πάντα στο χέρι μέχρι τη δεκαετία του 1960, αφού τα πλυντήρια σπάνιζαν μέχρι τότε…

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *